Dengue Fever scoort de laatste tijd aardig in de koppen van magazines and radio stations in de pop scene. Ze worden genoemd in de bekende lijst van radio stations die wereldmuziek promoten zoals de Britse BBC of Amerikaanse NPR en spelen in de zomer festivals in de VS. De grootste verdienste van de band is dat als westerling zonder oost asiatische roots, je stijf van verbazing luistert naar de enerverende tonen van Ch-hom Nimol. Ch-hom Nimol ontmoette Zac en Ethan Holtzman toen ze optrad in La Lune, een restaurant annex club in de Cambodiaanse buurt van Long Beach, California. Samen met andere veteranen uit de muziekscene speelt ze sindsdien Cambodiaanse klassiekers.

De hele zomer lang vinden er in Williamsburg/Greenpoint, in het voormalige zwembad in het McCarren Park elke zondag gratis open-lucht concerten plaats. Op 1 juli speelde Dengue Fever uit Los Angeles samen met het speels-experimentele Man Man uit Philadelphia en het nogal middelmatige en ouderwetse Illinois uit Pennsylvania. Dengue Fever’s geluid wordt beheerst door Khmer vocaliste Ch-hom Nimol en het Farfisa orgel en koper (tenor sax) van respectievelijk Ethan Holtzman en David Ralicke. De zang van Ch-hom Nimol klinkt geweldig om naar te luisteren zeker als je niet al te bekend bent met Cambodiaanse of Khmer rock. Ondanks dat sommige Cambodiaanse reviews claimen dat haar zus Ch-hom Chovin een veel betere zangeres is, en dat beide zich niet kunnen meten aan Pichenda.

De meeste muzikanten van Dengue Fever spelen al een tijdje in de scene. Bassist Senon Williams speelde in Cement, de groep van Chuck Mosley nadat deze uit Faith No More was gezet en in diens periode na Bad Brains. David Ralicke speelde tenor saxophone en dwarsfluit, maar speelde ook diverse koper instrumenten voor Beck en Brazzaville. Zac Holtzman speelde eerder in Dieselhed, een band met enige naam in de San Franscisco scene die drie platen uitbracht in de 80er jaren. Kortom, Dengue Fever is een verzameling semi professionele muzikanten die nooit echt helemaal doorbraken.

Hoewel Dengue Fever een zekere originaliteit ten toon spreidt, ben ik ook teleurgesteld dat ze vooral covers van klassieke Cambodiaanse rock nummers spelen. Slechts enkele nummers op hun 2005 cd Escape from Dragon House zijn origineel. Het geluid is weliswaar fantastisch voor diegenen die niet bekend zijn met de Cambodiaanse muziek, en de mengeling van surf en rock invloeden van vooral het Farfisa orgel en de tenor sax zijn enigszins gewaagd voor het westerse oor. Toch is de oorspronkelijkheid van de individuele muzikanten beperkt ondanks het originele geluid. De enkele eigen nummers in hun lijst komt bovendien niet in de buurt van het klassieke geluid van traditionele Khmer muziek, maar klinkt meer als gemiddelde populaire muziek.