Over de hele wereld spelen ruim vijf miljoen virtuele karakters het spel World of Warcraft (WoW). WoW is een ‘Massively Multi-player Online Role Playing Game’, of te wel een MMORPG.

Een online computerspel waarin mensen als getekende poppetjes tegen elkaar spelen en een nieuwe wereld opbouwen. Maar is die wereld dan ook anders, en misschien beter?

Wereldwijd wordt via internet World of Warcraft gespeeld, grootse verhalen doen de ronde. Zo zou een Japans gezin twee weken achter elkaar onafgebroken WoW hebben gespeeld en zo hun twee kinderen tot in de dood hebben verwaarloosd. ‘Wat gebeurt er dan in zo’n spel?’ is de logische vraag die wordt opgeroepen.

WoW is in het voorjaar van 2005 op de Nederlandse markt gebracht en kent inmiddels meer dan zes miljoen spelers wereldwijd. ‘Er zijn standaard een half miljoen spelers actief aan het spelen op het internet’, weet Godelief Swank van opiniemaandblad Pitch ‘Voor de inlogcode betalen zij ongeveer vijftien euro per maand. Dit gebeurd in Nederland door het aanschaffen van een twee maanden werkende pre-paidkaart, te vergelijken met de kaart voor een mobiele telefoon. Maar vijf miljoen spelers is een ongekend groot aantal voor een spel op internet’.

De spelers komen overal vandaan. World of Warcraft is een spel dat landsgrenzen overschrijdt en verschillende mensen uit verschillende landen met elkaar verbindt: een spel dat past binnen de globalisering, lijkt het.

In de praktijk valt deze globalisering tegen. Het is technisch onmogelijk om alle spelers tegelijkertijd toe te laten. Er zijn verschillende ’servers’ die het spel ondersteunen, (ongeveer 15.000 spelers per server) waardoor er afgescheiden speelruimtes, ‘werelden’ zijn, binnen het spel. ‘Er is wel de mogelijkheid over te gaan naar een andere server, dit gaat echter gepaard met het verlies van alle, binnen de ‘eigen’ wereld opgebouwde privileges en bescherming’, zegt Wow-speler Patrick de Winter, die minstens tachtig uur per week doorbrengt achter zijn computerscherm. Voor Europese spelers betekent het gedifferentieerde serversysteem, dat zij onderling met elkaar spelen. Zo is er dus in Amerika een eigen speelruimte en wordt er ook in Japan, China en Brazilie binnen de eigen server gespeeld.

Wat blijkt, is dat binnen de servers, los van de regels van het spel, gildes ontstaan. Mensen die hun krachten bundelen. Te vergelijken met een smids of bakkersgilde in de 17e eeuw. ‘Binnen het spel nemen steeds meer mensen plaats in gildes, als het ware nieuwe sociale structuren.’ Dit zegt Michael Wolf Visser, recensent van de website gamer.nl en fervent WoW-speler. ‘de gildes worden in een hierarchische structuur opgebouwd. De opperbaas beslist uiteindelijk over toetreding of niet. Net de echte wereld!’

World of Warcraft mag dan wel een virtuele Global Village lijken, de beperkte technische mogelijkheden leggen in de praktijk beperkingen op. Met die technische beperkingen zijn er ook voorwaarden om de ‘nieuwe’ wereld te kunnen betreden. Zo moet men bijvoorbeeld twaalf jaar of ouder zijn om toegang te krijgen tot het spel. Er is dus een leeftijdsgrens ingesteld, dit omdat er in het spel sprake kan zijn van agressief gedrag of vulgair taalgebruik. Ook moet de speler de Engelse taal beheersen, zowel in spraak als schrift, aangezien dit de voertaal is waarbinnen de ëcharactersí met elkaar communiceren. De speler heeft natuurlijk ook specifieke software nodig.

World of Warcraft is een betaald spel. Er zit een groot commercieel bedrijf achter. In Nederland distribueert het bedrijf Vivendi Universal Games het spel. Per maand is men ruim twintig euro kwijt om het spel online te kunnen spelen. Na betaling krijgt de speler een prepaid kaart met een code die een maand lang toegang verschaft tot de virtuele wereld van World of Warcraft. Inmiddels gaan er miljoenen euro’s om in de distributie van het spel en de bijbehorende abonnementen. Wat de uiteindelijke aantrekkingskracht van het spel is blijft vooralsnog gissen. World of Warcraft: misschien zegt de titel genoeg.

Online World of Warcraft gemeenschap