Vetkuif strak naar achter, enorme bakkebaarden in de vorm van een ruit, bluejeans omgekruld, cowboy-boots en ruitenhemd met opgekrulde mouwen waaronder een tiki-tatoo te zien is. Vrijdag 25 november 2005 was dat alles te zien in jeugdhuis “De Sjepap” (Vlaams voor “Het Ventiel”) in Weelde in de Antwerpse Noorderkempen. De hele 50’s cultuur die rond de muziek van The Seatsniffers en The Baboons hangt, geeft de optredens wel iets extra, maar is voor mij zeker niet noodzakelijk om ervan te genieten.
Eerst een woordje over het voorprogramma: The Baboons zijn een beginnende roots rock band uit Turnhout, waar onder meer dankzij de rock ‘n roll kroegentocht een bloeiende scene ontstaan is. The Baboons zijn 5 jonge kerels die met hun prachtige jazzgitaar, akoestische slaggitaar, altsax, contrabas en drumkit naast eigen nummers uitstekende versies neerzetten van klassiekers zoals onder andere One bourbon, one scotch and one beer. Nu werden deze youngsters niet meteen aangemoedigd door het publiek waardoor enkele foutjes, wellicht door gebrek aan concentratie, enigszins begrijpelijk zijn. Niettemin kwamen ze begeesterd en getalenteerd over. The Seatsniffers vroegen het publiek dan ook tot tweemaal toe hun handen nogmaals op elkaar te brengen voor deze snaken.
The Seatsniffers zijn waarschijnlijk de beste en populairste roots rock band van Belgie, bekend tot ver over de landsgrenzen. Ze brengen zwarte rock en rockabilly overgoten met een vettige rythm and blues-saus. Dit jaar viert deze band al zijn tiende verjaardag. Om dit te vieren worden de eerste vier cd’s gere-issued door hun nieuwe Nederlandse label Sonic-Rendez-Vous.
Het optreden begon met enkele songs van hun laatste cd Burning down the cornfield. Onder andere Gimme gimme, Crush, We’re gonna rock en de titeltrack passeren de revue. Drummer Piet de Houwer voorziet ons van de nodige crazyness door het betere smoelwerk tentoon te spreiden. Ondertussen staart de rest van de band met de sappige naam, tegen de spots in de zaal om te checken of het publiek wel mee is. Hoewel ik helemaal vooraan in het publiek stond en me best amuseerde, had ik toch de indruk dat het grootste deel van het toegestroomde volk zich niet tot dansen liet overhalen. Persoonlijk vind ik dat ietwat spijtig, al wil dat natuurlijk niet zeggen dat het publiek het niet goed vond…
Onovertroffen blijft die sound van Roel Jacobs’ tenor- en baritonsax. Het altje van The Baboons werd opeens een flierefluiter naast zo’n diep en vol geluid. Wanneer deze zelfde saxofonist echter de elektrische sixstring-gitaar ombindt voor enkele meer countryachtige nummers, voelt hij zich schijnbaar minder op zijn gemak. Met het gratis pint dat hij toegestopt kreeg omdat hij vrijdag jarig was, wist hij klaarblijkelijk niet goed waar hij was gebleven. Het ene ska nummer dat gespeeld werd en waarvoor de pezige Bob de Houwer (broer van) - met afschuwelijk lelijke, maar juist daardoor karaktervolle bril - zijn contrabas wisselde voor de electrobas, was leuk, maar brak naar mijn mening de set een beetje. Deze bassist bespeelde met zijn enorme handen zijn contrabas overigens met zulk gemak dat ik er even van overtuigd was dat hij zes vingers had.
Na een set van ruim een uur brachten de vijf van Antwerpen nog twee bisnummers die ze opdroegen aan de recentelijk overleden Deense rocklegende Link Wray. Het werden enkele surfachtige instrumentals zoals de klassieker Rumble en Jack the ripper, waarbij Walter Broes, de zanger-gitarist, zich liet verleiden om op zijn effectenpedalen met electronische flangergeluiden te experimenteren. Zulke ongein kan bij mij enkel bijval oogsten.
Links:
Seatsniffers
The Baboons
Link Wray
Rockin Around Turnhout
De Sjepap
Boppin’ Around