“Are you frightened yet? You want extreme? Well, do you, huh? Do you think you can handle it? I said: -Do you think you can handle it?!! Napalm Death invented extreme -fact!”
-Mark ‘Barney’ Greenway-

Vrijdag 13 mei gaf de death/trash/grind metal band Napalm Death weer eens een concert in Nederland en wel in Tivoli/de Helling in Utrecht. Dit in het kader van een tournee om hun nieuwe album The Code Is Red, Long Live The Code (waarop ook Jello Biafra, een van hun helden, een nummertje meezingt) onder de aandacht te brengen. Al maandenlang verheugde ik mij erop deze vaders van de grindcore eindelijk eens in actie te zien en hun sonisch geweldsoffensief van dichtbij te mogen meebeleven.

Deze mening werd niet door iedereen gedeeld. Uit verschillende hoeken klonken cynische geluiden: de originele line-up was in de loop der jaren zo veranderd dat het met het ouwe Napalm Death nog maar weinig te maken had. En was dit soort grindcore eigenlijk niet gewoon passe? Nou, dat wilde ik wel ’s even zien dan.

Napalm Death begon in 1981 in Ipschwich, Engeland als ‘gewone’ death metal band. Maar halverwege de jaren tachtig begonnen ze, beinvloed door onder andere Black Flag, Dead Kennedies en Slayer, hun horizon te verbreden met hardcore en trash. En zo ontstond een “blistering mutation of metal which they dubbed grindcore, characterized by incredibly brief songlengths, demonic vocals and eye opening sociopolitical lyrical commentary”. Sinds hun eerste album Scum, uit 1987, is de bezetting inderdaad behoorlijk veranderd. Zanger Lee Dorrian en gitarist Bill Speer verlieten de band om respectievelijk Cathedral en Carcass te beginnen en drummer Mick ‘human tornado’ Harris is inmiddels vervangen door Danny Herrera.

Maar zijn deze veranderingen onverdeeld slecht te noemen? De twee vervangers van Speer, Jesse Pintato en Mitch Harris, zorgden voor een meer complex geluid door de combinatie van twee gitaren in plaats van een. En zanger Mark ‘Barney’ Greenway deed een frisse wind waaien door gouwe ouwe nummers en voegde daar een nog groter maatschappelijk engagement aan toe, zoals op de albums Enemy of the Music Business en Mass Appeal Madness. Zelf zegt Greenway over het laatste album ‘Code Red…’: “People say you get more conservative when you get older. I turn into more of a pinko. I’m angered at the world and it shows in this album”. Juist dit soort engagement maakt dat Napalm Death toch niet echt passe’ valt te noemen, aangezien de socio-politieke commentaren nog steeds naadloos aansluiten bij de actualiteit.

Maar goed, om 8 uur staan we voor de deur van de Helling, want om 9 uur begint het concert al, toch een indicatie voor de hoge leeftijd van de heren? Willen ze lekker op tijd onder de wol? Even lijkt het of er slechts anderhalve man en een paardekop op komen dagen en we maken ons al zorgen over de goede sfeer, straks staan we daar met zijn tienen in de zaal, maar rond een uur of half tien begint het in rap tempo vol te stromen, wisten deze fans allemaal al dat het voorprogramma niet doorging ofzo? Onder het publiek veel echte ouderwetse metalheads, compleet met metal t-shirt, afgeknipt spijkerjasje vol badges en lang haar tot op de kont (mannen) of metal shirt/ SM-outfit en eveneens lang haar tot op de kont (vrouwen). Maar ook punkers met Ramones shirts en pubers met heel veel gel in de piekhaartjes. Al met al een eclectisch gezelschap dat zich anticiperend gezellig staat vol te gieten. De sfeer zit er al goed in.

En dan begint het concert. De geluidsmuur komt direct op je af, maar gelukkig verstaat de geluidsman zijn vak en wordt het niet zo oorverdovend dat het pijn doet aan je oren. De zanger (die verdacht veel op Bennie Hill lijkt trouwens) raast als een orkaan over het podium en je wordt meteen meegesleept door de mateloze energie van de muziek. Hier staat geen stelletje ouwe lullen te spelen, maar een super heftig grindcore spektakel! Als ze dan ook nog hun bekende cover van the Dead Kennedies: Nazipunks fuck off op ons af sturen kan mijn feestje niet meer stuk.

En dan het publiek… In tegenstelling tot het algemene idee behoort metal publiek doorgaans tot het sympathiekere soort concertbezoeker. Er wordt vol overgave gehosst in de pit, maar nooit echt agressief, zoals je dat wel ziet bij hardcore concerten, waar het soms lijkt of het er om gaat zoveel mogelijk mede-hossers zoveel mogelijk pijn te doen. Zo niet bij metal concerten, iedereen let op elkaar en als er iemand valt of bekneld raakt snellen er direct van alle kanten collega’s te hulp. Naast mij staat een jongen ouderwets gezellig de hele avond te headbangen, ik wist niet dat dat nog steed werd gedaan! En dan, als klap op de vuurpijl, legt Greenaway opeens, midden in een nummer, de muziek stil omdat er iemand zijn trouwring is verloren! “Wait a minute, someone has lost his weddingring…”. De hele pit deinst achteruit om de zoekers de ruimte te geven en als na enkele ogenblikken de ring is gevonden roept Greenaway “Well, at least Napalm Death is good for saving one marriage!”, waarna de muziek weer in alle hevigheid losbarst. Nou, als dat niet sympathiek is…

Uiteindelijk gaan we met een warm gevoel en ons hoofd nog duizelend van de zware metalen huiswaarts. Iedereen is het erover eens: dat was nou nog eens een lekker, ouderwets gezellig metal concert. Zo’ willen we het vaker zien! En de uiteindelijke conclusie: Napalm Death uitgerangeerd? Dacht het niet!

Napalm Death speelt op 6 juni in Doornroosje, Nijmegen en op 13 juni in Mezz, Breda.

Links:
Napalm Death