Dinsdag 19 December had de uitvoering Cello Dance Mania plaats in Galapagos Art Space. Galapagos is een alternatief theater aan de waterkant van Williamsburg, het centrum van hip New York. Hip in New York wil zeggen kunstig, speels en erotisch, oftewel burlesque zogeheten. De performance bestond uit een informele mengelmoes van Bach cello sonates, moderne dans, burlesque performance en mc Zero Boy. Meest interessant waren de optredens van Adam Fisher, een klassiek opgeleide cellist, die opmerkelijk genoeg speelde in lokaliteiten varierend van Carnegie Hall tot Tonic en CBGB.
Adam Fisher is een echte cellist vaardig in het spelen van Bach’s cello sonates. De setting waarin hij optreedt en zijn pogingen om het experiment te integreren met klassieke muziek doen enigszins denken aan Tom Corda. Daar houdt de vergelijking echter op helaas. Waar Tom Corda baanbrekend was, blijft het bij Adam Fisher bij experimentele bedoelingen. Desalniettemin, is Cello Dance Mania nog wel de moeite waard, misschien omdat de toegang gratis was, misschien omwille van Fisher’s beheerste spel in combinatie met de vervreemdende context van zijn optreden. Die vervreemdende context bestaat bij Fisher onder meer uit een combinatie van zijn Joodse achtergrond zoals zijn prachtige klezmer improvisaties, in combinatie met instrumenten als de theremin of de bongo. Helaas werd Fisher deze avond begeleid door een volkomen ongeinspireerde bongo speelster en elke dialoog bloedde dood door haar zwijgende passie. Fisher lijkt echter iemand om in de gaten te houden. Hij is nog jong en speelt met vele andere muzikanten samen. Het lijkt wachten op die magische combinatie die hij ergens op zijn pad tegenkomen zal.
Catherine Houlihan speelde haar Man Ray stuk, een lichamelijke monoloog geinspireerd door de verborgen erotiek van de cello. Hoewel, Man Ray bij vlagen een sympathieke monoloog is, vooral door de esthetiek van Houlihan’s lijf, komt er weinig overtuiging naar voren in haar optreden. De kern van haar optredens zijn de geisoleerde delen van haar blote lichaam. In haar eerste choreografie speelt Houlihan met de esthetische bewegingen van de onderbenen, maar oorspronkelijker dan de indrukken van waterballet oefeningen wordt Man Ray nauwelijks, hoewel haar poging om de zolen van de voet in dans te betrekken nog enigszins origineel is. Haar hoofdstuk wordt gevormd door een optreden waarin zij geheel naakt met de rug naar het publiek gekeerd en gezeten op een pedestal waarachter haar benen schuil gaan, de inspanningen van de rug ten tonele brengt. De helften haar rug zijn getekend met twee gestyleerde G-sleutels, maar muzikaal worden haar bewegingen nooit echt, ook hier laat haar optreden slecht de indruk van oefeningen achter.
Vangeline Theater werd gesticht door Vangeline, oorspronkelijk uit Frankrijk, maar zij vestigde zich in New York in 1993. De slotperformance van Vangeline, getiteld ‘White Fencing’ was het meest experimenteel op Cello Dance Mania, en misschien daarom het meest geslaagd. De begeleidende muziek vertoonde de zuigende mechanische werking van een duiker’s ademhaling, de dans uitte de vertraagde beweging van onderwater dans. Het visuele effect van de kostuums en de choreographie is geinspireerd en inspirerend. Kanttekening is dat de bewegingen niet krachtig of spectaculair zijn, maar de inspanning komt vooral voort uit de beheerste Chi Kung-achtige gebaren, waardoor het moeilijk te bepalen is of het beheersing of beperking is dat de danseressen beweegt.
De cocktails in Galapagos zijn overigens uitstekend.
Links:
Galapagos Art Space
Adam Fisher
Adam Fisher Audio
Vangeline Multimedia